غزل ۹۴ - ما را به جز از عشق تو، در خانه کسی نیست

ما را به جز از عشق تو، در خانه کسی نیست
بنمای رخ، از پرده که در خانه کسی نیست ۱

بردار مه از سلسله تا خلق بدانند
کز سلسله داران تو، دیوانه کسی نیست ۲

فرزانه‌تر مردم اگر، زاهد و صوفی است
ای دوست به دوران تو، فرزانه کسی نیست ۳

در خلوت دل، ساختمت، منزل و آنکس
گر دل نکند، منزل جانانه کسی نیست ۴

خمار به اغیار مده، باده که خام است
مطرب مزنش در، که در آن خانه، کسی نیست ۵

سرگشته بسی‌اند، ولی، آنکه چو پرگار
دارد قدمی ثابت و مردانه، کسی نیست ۶

دلگرمی پروانه ده‌ای شمع که در عشق
امروز، به جانبازی پروانه کسی نیست ۷

سلمان، مطلب، یار که بسیار بجستند
زین جنس، درین منزل ویرانه کسی نیست ۸

یاری که به کامت برساند، ز دل خود
در دور، به جز ساغر و پیمانه کسی نیست ۹