این شعر از حافظ، غزلی عاشقانه و عارفانه است که به موضوعاتی مانند عشق، دوری، درد عاشقی، و بی‌اعتنایی به نام و ننگ دنیوی می‌پردازد. شاعر از روزگار گل و زیبایی یاد می‌کند اما عشق را برتر از همه می‌داند. او از ناله‌های عاشقانه و بی‌قراری جان سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که عشق او پایانی ندارد. همچنین، به تفاوت میان فاسقان و عارفان پرداخته و تأکید می‌کند که عارفان به دنبال نام و شهرت نیستند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و اجتماعی نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۹۲ - حاصلی، زین دور غم فرجام، نیست
در جهان دوری، چو دور جام نیست ۱
گر چه دورانی خوش است، ایام گل
خوشتر از دوران عشق، ایام نیست ۲
روز حسن دلبران را شام، هست
بامداد عاشقان را شام، نیست ۳
ساقیا جامی که ما را بیش ازین
برگ نام و ننگ خاص و عام نیست ۴
کار خام ما لبت سازد، نه می
زانک کار پخته کار خام، نیست ۵
فاسقان، بدنام و صالح، نیک نام
عارفان را در میان، خود نام نیست ۶
تا چه خواهد شد مرا، فرجام عشق
ظاهرا عشق مرا فرجام، نیست ۷
ناله می‌گوید به آواز بلند
قصه ما حاجت پیغام نیست ۸
پیش ما باری ندارد هیچ کار
هر که صاحب درد و درد آشام نیست ۹
جان سلمان تا نسیم دوست یافت
از هوایش چون نسیم، آرام، نیست ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
