غزل ۹۰ - درد عشق تو که جز جان منش، منزل نیست

درد عشق تو که جز جان منش، منزل نیست
در دل می‌زند و جز تو کسی در دل نیست ۱

این محال است که رویت به همه آیینه روی
ننمایید مگر آنجا محل قابل نیست ۲

این چه راهی است که در هر قدمش چاهی است؟
وین چه بحری است کش از هیچ طرف ساحل نیست ۳

چه خبر باشد از احوال من بی سر و پا؟
شمع ما را که هوا در سروپا در گل، نیست ۴

من تنی دارم و آن همچو میانت هیچ است
غیر از این هیچ میان من و تو حایل نیست ۵

ترک جان کردم و تن، تا به وصالت برسم
وآنکه او ترک علایق نکند، واصل نیست ۶

عارفا عمر به باطل رودت تا نرسی
به مقامی که درو هر چه رود باطل نیست ۷

مقبل آن است که در چشم تو آید امروز
به جز از هندوی چشم تو کسی مقبل نیست ۸

نزد این کالبد خاک چه گردی سلمان
که به جز دردی و گردیش، دگر حاصل نیست ۹