غزل ۸۱ - سرو خواند، با تو خود را راست، اما راست نیست

سرو خواند، با تو خود را راست، اما راست نیست
سرو را این حسن و زیبایی که قدت راست نیست ۱

راستی را سرو بس رعناست اما این که باد
در سر افکندست، یعنی با تو هم بالاست نیست ۲

قصد جانم می‌کنی، من خود، فدایت می‌کنم
گر تو پنداری، که تقصیری که هست، از ما نیست ۳