غزل ۷۲ - در ازل، با تو مرا، شرط و قراری بودست

در ازل، با تو مرا، شرط و قراری بودست
با سر زلف تو نیزم، سرو کاری بودست ۱

پیش از آن دم، که دمد، خط شب از عارض روی
از سر زلف و رخت، لیل و نهاری بودست ۲

بی کناری و میانی و لبی، پیوسته
در میان من و تو، بوس و کناری بودست ۳

در جهانی که نه گل بود و نه باغ و نه بهار
از گل روی توام، باغ بهاری بودست ۴

زین همه نقش مخالف، که برانگیخته‌اند
شد یقینم که غرض، عرض نگاری بودست ۵

بی گل روی تو در چشم من از باغ وجود
هر چه آید، همه خاشاکی و خاری بودست ۶

بر من این عمر، که در غفلت و وحشت بگذشت
به دو چشم تو که خوابی و خماری بودست ۷

ای دل، از ما ببریدی و نشستی در خاک
مگر از رهگذر مات، غباری بودست ۸

تن به غربت، بنهادی و نیامد، سلمان
هیچ یادت که مرا یار و دیاری بودست ۹