غزل ۳۵ - مرا ز هر دوجهان، حضرت تو، مقصود است

مرا ز هر دوجهان، حضرت تو، مقصود است
که حضرتت به حقیقت، مقام محمود است ۱

دریچه نظر و رهگذار خاطر من
جز از خیال تو، بر هرچه هست، مسدود است ۲

اگر ز دل غرض توست صبر، معدوم است
وگر مراد تو از من وفاست، موجودست ۳

صبا ز رهگذر کوی توست، غالیه سا
بس است باد صبا را، اگر همین سود ست ۴

به چهره، خاک درت را نمی‌دهم زحمت
از آنکه چهره به خوناب دیده، پالودست ۵

پناه بر دل من، به سایه زلفت
چه سایه‌ایست که بر آفتاب ممدود است؟ ۶

به بندگی، از ازل، با تو بسته‌ام عهدی
چگونه ترک کنم عادتی که معهود است؟ ۷

ز شوق بزم تو در دیده و دل سلمان
مدام، اشک صراحی و ناله عودست ۸