غزل ۳۰ - خسته‌ام ای یارو ندارم، طبیب

خسته‌ام ای یارو ندارم، طبیب
هیچ طبیبی نبودچون حبیب ۱

آه! که بیمار غمت، عرض حال
کر دو نفر مود جوابی، طبیب ۲

یک هوسم هست، که در پای تو
جان بدهم، کوری چشم رقیب ۳

می‌سپرم راه هوایت، به سر
این ادب آن نیست، که داند، ادیب ۴

عاشق مسکین، که غریب است و زار
گر بنوازیش، نباشد غریب ۵

طالب وصل توام، اما چه سود
سعی تو چو سلمان نباشد، نصیب ۶

تا ز در بسته نگردد ملول
« نصر من الله و فتح قریب» ۷