این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت شب و عشق به آن سخن میگوید. او شب را به عنوان موجودی زیبا و مهربان توصیف میکند که باعث شادی و شوق درونی او شده است. شاعر از تأثیرات مثبت شب بر خود و جهان اطرافش صحبت میکند و از آن به عنوان منبع زیبایی و جذابیت یاد میکند.
این متن دارای مفاهیم شاعرانه و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان زیر 12 سال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده در متن، آن را برای سنین بالاتر مناسبتر میکند.
غزل ۱۲۱۸ - ای شب خوش رو که تویی مهتر و سالار حبش
ما زِ تو شادیم همه وَقتِ تو خوش وَقتِ تو خَوش ۱
عشقِ تو اَنْدَرخورِ ما شوقِ تو اَنْدَر بَرِ ما
دست بِنِه بر سَرِ ما دست مَکَش دست مَکَش ۲
ای شبِ خوبیّ و بِهی جان بِجَهَد گَر بِجَهی
گَر سه عَدَد بر سه نَهی گردد شش گردد شش ۳
شش جِهَتَم از رُخِ تو وَزْ نَظَرِ فَرُّخِ تو
هفت فَلَک را بِدَهَد خوبی و کَش خوبی و کَش ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.