غزل ۹۱۰ - وزد بر اهل دلی گر نسیم درویشی

وزد بر اهل دلی گر نسیم درویشی
حیات تازه برد از نعیم درویشی ۱

چه رشگها که برد چون نقاب برخیزد
سریر پادشهی بر گلیم درویشی ۲

خرد نظایر عالم بهم چه می‌سنجید
به نیم ملک بچربید نیم درویشی ۳

چه آسمان و چه انجم چه آفتاب چه ماه
برند رشگ بر اهل نعیم درویشی ۴

بسست راحت نقدی که هست با درویش
زیادتی بود اجر عظیم درویشی ۵

هزار شکر که پیوسته جسم و روحمرا
معطر است دماغ از نسیم درویشی ۶

چه ابلهند گروهی که با کفاف معاش
نهند بر سر هم زر ز بیم درویشی ۷

شود سراسر آسایشش به تیغ عناد
که پاک شد ز ره مستقیم درویشی ۸

برغم انف گروهی که سر کشند ای فیض
بکش تو پا سره بر از گلیم درویشی ۹