غزل ۹۰۷ - گفتم رخت ندیدم گفتا ندیده باشی

گفتم رخت ندیدم گفتا ندیده باشی
گفتم ز غم خمیدم گفتا خمیده باشی ۱

گفتم ز گلستانت گفتا که بوی بردی
گفتم گلی نچیدم گفتا نچیده باشی ۲

گفتم ز خود بریدم آن باده تا چشیدم
گفتا چه زان چشیدی از خود بریده باشی ۳

گفتم لباس تقوی در عشق خود بریدم
گفتا به نیک نامی جامه دریده باشی ۴

گفتم که در فراقت بس خون دل که خوردم
گفتا که سهل باشد جورم کشیده باشی ۵

گفتم جفات تا کی؟ گفتا همیشه باشد
از ما وفا نیاید شاید شنیده باشی ۶

گفتم شراب لطفت آیا چه طعم دارد
گفتا گهی ز قهرم شاید مزیده باشی ۷

گفتم که طعم آن لب گفتا ز حسرت آن
جان بر لبت چه آید شاید چشیده باشی ۸

گفتم به کام وصلت، خواهم رسید روزی
گفتا که نیک بنگر شاید رسیده باشی ۹

خود را اگر نبینی، از وصل گل بچینی
کار تو فیض اینست خود را ندیده باشی ۱۰