غزل ۱۱۹۶ - عاشقان را شد مسلم شب نشستن تا به روز

عاشقان را شُد مُسَلَّم شبْ نِشَستن تا به روز
خوردنیّ و خواب نی اَنْدَر هوایِ دِلْفُروز ۱

گَر تو یارا عاشقی ماننده این شَمعْ باش
جُمله شب می‌گُداز و جُمله شب خوشْ می‌بِسوز ۲

غیر عاشق دان که چون سَرما بُوَد اَنْدَر خَزان
در میانِ آن خَزان باشد دلِ عاشقْ تَموز ۳

گر تو عشقی داری ای جان از پِیِ اِعْلام را
عاشقانه نَعْره‌یی زن عاشقانه فوز فوز ۴

وَرْ تو بَندِ شَهوتی دَعویِّ عُشّاقی مَکُن
دَر بِبَند اَنْدَر خَلا و شَهوتِ خود را بِسوز ۵

عاشق و شَهوت کجا جَمع آید ای تو ساده دل؟
عیسی و خَر در یکی آخُر کجا دارند پوز؟ ۶

گَر‌ همی‌خواهی که بویی بِشْنَوی زین رَمْزها
چَشم را از غیرِ شَمسُ الدّین ِتَبریزی بِدوز ۷

وَرْ نَبینی کَزْ دو عالَم بَرتَر آمد شَمسِ دین
بر تَکِ دریایِ غَفْلَت مُرده ریگی تو هنوز ۸

رو به کُتّاب ِتَعَلُّم گِردِ عِلْمِ فِقْه گَرد
تا سَرافرازی شَوی اَنْدَر یَجوز و لایَجوز ۹

جانِ من از عشقِ شَمسُ الدّین زِ طِفْلی دور شُد
عشقِ او زین پس نَمانَد با مَویز و جَوْز و کوز ۱۰

عقلِ من از دست رفت و شعرِ من ناقِص بِمانْد
زان کَمانَم هست عُریان از لباسِ نَقْش و توز ۱۱

ای جَلالِ الدّین بِخُسپ و تَرکْ کُن اِمْلا بگو
که تَکِ آن شیر را اَنْدَرنیابد هیچ یوز ۱۲