این متن شعری است که از زبان شاعر به مخاطب خطاب میشود و از او میخواهد که با وجود شکستها و ناکامیها، دوباره تلاش کند و تسلیم نشود. شاعر از مفاهیمی مانند عشق، تلاش، تسلیمناپذیری و ارتباط با خدا صحبت میکند و مخاطب را به پایداری و امیدواری تشویق مینماید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، برخی از مفاهیم مانند تسلیمناپذیری و ارتباط با خدا نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
غزل ۱۱۹۴ - گر نهیی دیوانه رو مر خویش را دیوانه ساز
گَر چه صد رَهْ مات گشتی مُهْره دیگر بِباز ۱
گَر چه چون تاری زِ زَخْمَش زَخْمه دیگر بِزَن
بازگَرد ای مُرغ گر چه خستهیی از چنگِ باز ۲
چَند خانه گُم کنیّ و یاوه گَردی گِردِ شهر؟
وَرْزِ شهری نیز یاوه با قَلاوزی بِساز ۳
اسپِ چوبین بَرتَراشیدی که این اسپ من است
گَر نه چوبین است اسبَت خواجه یک مَنْزِل بِتاز ۴
دَعوتِ حَق نَشْنوی آن گَهْ دُعاها میکُنی
شَرم بادَت ای برادر زین دُعایِ بینماز ۵
سَر به سَر راضی نِهیی که سَر بَری از تیغ حَق
کِی دَهَد بو هَمچو عَنْبَر چون که سیریّ و پیاز ۶
گَر نیازت را پَذیرد شَمسِ تبریزی زِ لُطْف
بعد از آن بر عَرش نِهْ تو چاربالش بَهرِ ناز ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.