غزل ۷۶۶ - ای که هم دردی و هم درمان من

ای که هم دردی و هم درمان من
وی که هم جانی و هم جانان من ۱

دردم از حد رفت درمانی فرست
ای دوای درد بی درمان من ۲

تا بکی سوزد دلم در آتشت
رحمی آخر بر دل من جان من ۳

آتش عشقت سراپایم گرفت
سوخت خشک و ترزخان و مان من ۴

روز اول دین و دل دادم ز دست
تا چو آرد بر سر پایان من ۵

راز خود هر چند پنهان داشتم
فاش کرد این دیدهٔ گریان من ۶

یادگار از فیض در عالم بماند
قصه عشق من و جانان من ۷