غزل ۷۵۹ - در کف پیاله دوش درآمد نگار من

در کف پیاله دوش درآمد نگار من
کز عمر خویش بهره برد از بهار من ۱

می‌داد و می‌گرفت و درآمد ببر مرا
شد ساعتی قرار دل بیقرار من ۲

گفتا بطنز دین و دل و عقل و هوش کو
در کلبهٔ تو چیست ز بهر نثار من ۳

گفتم که جان نشاید در پایت افکنم
دل خود بر تو آمد و برد اختیار من ۴

سر خود چکار آید و تن را چه اعتبار
از عقل و هوش لاف زدن هست عار من ۵

عقلم توئی و هوش توئی جان و دل توئی
غیر از تو هیچ نیست مرا ای نگار من ۶

غیر از تو کس ندارم و غیر از تو نیست کس
محصول عمر من توئی و کار و بار من ۷

مستی ز تو خمار ز تو جام و باده تو
مستم تو کردهٔ و توئی میگسار من ۸

معذور دار واعظ و از من بدار دست
کز من گرفت ساقی من اختیار من ۹

خون هزار زاهد خودبین خشک ریخت
تیغیست فیض این سخن آبدار من ۱۰