غزل ۷۰۵ - هر که میخواهد سخن گستر بود در انجمن

هر که میخواهد سخن گستر بود در انجمن
اولش باید تامل در سخن آنگه سخن ۱

هر سخن هر جا نتوان گفت با هر مستمع
پاس وقت و جا و گوش و هوش باید داشتن ۲

هر که میخواهد که باشد در شمار عاقلان
لب فرو بندد مگر وقتی که باید دمزدن ۳

گه سخن خالی کن دلهای اندوه پر است
گاه در دلهاست اندوه پشیمانی فکن ۴

گاه میریزد چو باران از سحاب معرفت
تا دلی کان مرده باشد زنده گردد از سخن ۵

گه چو آبی در چهی یا شیر در پستان بود
تا کشش نبود برون ناید ز جای خویشتن ۶

گوش و هوش مستمع چون باز شد بگشای لب
ور به بینی بسته‌اش زنهار نگشائی دهن ۷

گر دری در دل نهان داری برون آر از صدف
ور نداری حرف نیکی لب فروبند از سخن ۸

حاجتی داری بگو یا سائلی را ده جواب
حکمتی داری بیان کن ور نداری دم مزن ۹

حرف بسیار است در عالم ولی نیکش کمست
هر که گوید حرف نیک ای فیض ازو بشنو سخن ۱۰