غزل ۶۳۳ - از آن ز صحبت یاران کشیده دامانم

از آن ز صحبت یاران کشیده دامانم
که صحبت دیگری میکشد گریبانم ۱

چو خلوتست دل ید در و دل آرامی
بپاسبانی دل در توقع آنم ۲

ز دوست رنج پیاپی مرا بود خوشتر
ز راحتی که رسد از فلان و بهمانم ۳

گذشت آنکه بصحبت نشاط رو می‌داد
کنون بمجلس صحبت به بیت‌الاحزانم ۴

کجا شد آنکه بهنگام شعر میخواندم
چه شد نشاط رفیقان و کو رفیقانم ۵

کجا شد آنکه بگردون فغان من میرفت
گره گره شده اکنون سینه افغانم ۶

کجاست یار موافق رفیق روحانی
بلطف جمع کند خاطر پریشانم ۷

یکیست یار من و نیست غیر او یاری
ولیک در طلبش چارهٔ نمیدانم ۸

بسوی چاره نبردم رهی به بیداری
مگر به خواب به بینم که چیست درمانم ۹

خیال دوست چنان میزند ره خوابم
که خواب مرگ گمان میشود که نتوانم ۱۰

ز مرگ دم بدمم میرسد پیام خوشی
بگو بیا که روانرا بپاش افشانم ۱۱

دل تو فیض اگر با تو صحبتی خواهد
بگو ز صحبت نامحرمان گریزانم ۱۲