غزل ۵۸۷ - از می لعل لب و نوش دهانت مستم

از می لعل لب و نوش دهانت مستم
وز شکر خنده و تقریر و بیانت مستم ۱

مستی من ز لب لعل تو امروزی نیست
سالها شد که ز صهبای لبانت مستم ۲

نه همین مستیم از دیدن روی تو بود
بل زیاد تو و از نام و نشانت مستم ۳

تو گرم روی نمائی و گرم ننمائی
کز پی عشق نهان در دل و جانت مستم ۴

نگهی جانب من گر فکنی ور نکنی
که من از غمزهٔ خونریز نهانت مستم ۵

گر ترا هست دهانی و میانی ور نیست
که من از ذکر دهان فکر میانت مستم ۶

فیض هرگاه که از دوست سخن میگوئی
از می روح فزای سخنانت مستم ۷