غزل ۵۷۶ - منم که شیفتهٔ زلف تو ببوی توام

منم که شیفتهٔ زلف تو ببوی توام
منم که واله و شیدای تو بموی توام ۱

گر التفات کنی سوی من بجای خودست
گل سر سبد عاشقان روی توام ۲

بزیر پرده نهانست عشق محجوبان
منم که عاشق پیدای روبروی توام ۳

ترا خلایق گم کرده و نمیجویند
ز من نهٔ پنهان مست جستجوی توام ۴

حدیث بی بصران با تو سرد می‌باشد
منم که روی برو گرم گفتگوی توام ۵

همه ز جام صبوی خیال خود مستند
منم که مست ز جام تو و صبوی توام ۶

شنیده‌ام که ز کوی تو میوزد بوئی
نشسته چشم براه گذار بوی توام ۷

شنیده‌ام که ترا رحمتیست بی‌پایان
چهار چشم طمع دوخته بسوی توام ۸

شنیده‌ام که بدان را به نیکوان بخشی
امید بسته و حیران خلق و خوی توام ۹

ز خود اگرچه بدم نسبتم بتو نیکوست
سگم اگر چه ولی از سگان کوی توام ۱۰

بغیر فیض که یارد چنین سخن گفتن
منم که مست تو و مست گفتگوی توام ۱۱