غزل ۵۶۷ - تا کی ز فراق تو نهم بر سر غم غم

تا کی ز فراق تو نهم بر سر غم غم
تا چند بدل غصه نشیند بسر هم ۱

ای صیقلی اشک بیا تا بزدائیم
این زنگ که از سینه بهم آمده از غم ۲

ای بلبل همدرد دمی گوش فرادار
من هم بسرایم بود این غم شودم کم ۳

نی نی نکنم از غم هجر تو شکایت
از دوست چه آید همه شادیست نه غم غم ۴

شاد است دل اگر از دوست رسد زخم
خوش باد تراوقت که گردی پی مرهم ۵

هرچند برآورد ز دل گوهر اسرار
غواص زبان هیچ ازین بحر نشد کم ۶

بسیار سخن بر سخن از سینه زند جوش
دل پر شود از قحط سخن گر نزنم دم ۷

آید سخن از دل بزبان تا که برآید
دربان بآن رو کند از قحطی همدم ۸

نازم بدل و سینه دریا دل خود فیض
هر چند غم آید بودش جای دگر غم ۹