غزل ۵۶۴ - منزلگه یار است دل ماوای دلدارست دل

منزلگه یار است دل ماوای دلدارست دل
از غیر بیزارست دل کی جای اغیار است دل ۱

جمعیت خاطر مده از دست بهر کار تن
در بارگه قدس جان پیوسته در کار است دل ۲

گر در ره دلدار نیست بر اهل دل عار است جان
از مهر جانان گر تهیست بر دوش جان بار است دل ۳

از پرتو رخسار او جان مجمع انوار شد
از عکس خال و خط او پیوسته گلزار است دل ۴

تا روی او را دیده‌ام محراب جان ابروی اوست
تا چشم او را دیده‌ام پیوسته بیمار است دل ۵

گیسوش تا آشفته شد دود از سر من میرود
تا شد پریشان زلف او مشتاق زنار است دل ۶

طرز خرام قامتش یاد از قیامت می‌دهد
جان واله از بالای او بیخود ز رفتار است دل ۷

بر دور شمع روی او پروانهٔ دل بی‌شمار
در تار زلفش مو بمو گم گشته بسیار است دل ۸

از روی او در آتشم از موی او در دود و آه
از خوی او جان در بلا در عشق او زار است دل ۹

تا در دل من جا گرفت عشقش بدل ماوا گرفت
کار جنون بالا گرفت از عقل بیزار است دل ۱۰

گاهی ز وصلش سرخوشم گاهی بهجران مبتلا
گه سود دارد گه زیان در عشق ما زار است دل ۱۱

دل را به بند ای فیض دراز جسم و بگشا سوی جان
زان رهگذر راحت رسان زین ره در آزار است دل ۱۲