غزل ۵۲۸ - ای که هستی بنور هستی طاق

ای که هستی بنور هستی طاق
احی من احرقته نار فراق ۱

لطف کن جامی از شراب وصال
سوختند از فراق تو عشاق ۲

ارنا من لقائک المیمون
نظره بالعشی و الاشراق ۳

می‌توانی که زنده گردانی
بوصال آنکه را کشی ز فراق ۴

جانم از فرقت تو می‌نالد
بشنو از دوست نالهٔ عشاق ۵

دل ما را گزید مار هوا
قد اتینا الیک انت الراق ۶

کام ما تلخ ماند از بعدت
نرسد شهر فربت ار بمزاق ۷

بر تو آسان و سهل بخشش قرب
دوری و صبر از تو بر ما شاق ۸

گر تو ما را برانی از در خود
مالنا منک من ولی واق ۹

بکجا از درت پناه بریم
درگه تست ملجا عشاق ۱۰

فیض اگر با غم تو باشد جفت
در دو عالم بود شادی طاق ۱۱