متن بالا یک نیایش و مناجات عرفانی است که در آن گوینده به درگاه خداوند متعال راز و نیاز می‌کند. او خداوند را با اسامی و صفات مختلف مانند سمیع (شنونده)، شفیع، رفیع، منیع، وسعت دهنده (الوسیع)، احاطه‌کننده بر همه چیز (الجمع)، و بدیع (آفریننده) می‌خواند. گوینده از ضعف و نیاز خود سخن می‌گوید و از خداوند طلب بخشش، هدایت و فیض می‌کند. او دنیا و آخرت خود را در دستان خداوند می‌بیند و از او می‌خواهد که در روز حساب از او بگذرد و از جام محبت الهی به او بنوشاند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات خاص ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۵۱۴ - ایاک ادعوا انت السمیع
ایاک ارجوا انت الشفیع ۱
همت بلندم کوتاه دستم
انت الرفیع انت المنیع ۲
هر جا کنم رو روی تو بینم
بالا و پستی انت الوسیع ۳
یا من احاط بکل شیء
والکل احصی انت الجمیع ۴
دنیای من تو عقبای من تو
هم این و هم آن انت البدیع ۵
طی کن کتابم وقت حسابم
بگذر ز من زود انت البدیع ۶
کأساً اذقنی من عین حبّک
فیض الفیض یدعوا انت السّمیع ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
