غزل ۴۹۴ - توشه عام و بنده بنده خاص

توشه عام و بنده بنده خاص
خدمتت را غلام با اخلاص ۱

گر نوازیم از خواص شوم
ور کشی در غمم ز خاص الخاص ۲

هر که در چون تو شاهدی دل بست
تا سر و جان بتاخت نیست خلاص ۳

دو جهان شد مسخر حکمت
تا که بر وحدت تو باشد ناص ۴

می‌کشد هر کجا که میخواهد
عاشقان را گرفته عشق نواص ۵

هر دلی کو بدام عشق افتاد
نیست او را نه زان مفرنه مناص ۶

شاهدان خلق را شهید کنند
نه بر ایشان دیت بود نه قصاص ۷

زانکه عشاق کشته عشقند
عشق را جایز است قتل خواص ۸

سخن فیض چون شکر گردد
زان لب لعل گردهیش مصاص ۹