غزل ۴۸۷ - دل برد از من ترک قباپوش

دل برد از من ترک قباپوش
بسته کمر من در خیل هندوش ۱

از حد چو بگذشت ایام هجرش
در خفیه رفتم تا بر سر کوش ۲

گفتم وصالت گفتا رخ دوست
تا وقتش آید اکنون تو میکوش ۳

گفتم نگاهی گفتا که زود است
چندی بحسرت خون جگر نوش ۴

گفتم که لطفی گفتا که خامی
در دیگ قهرم یکچند میجوش ۵

گفتم که زلفت زد راه دینم
گفتا چه دینی پر زهد مفروش ۶

گفتم که خون شد دل در غمت گفت
در یاد ما کن دل را فراموش ۷

گفتم که هجرت بنیاد ما کند
گفتا که ای فیض بیهوده مخروش ۸

رفتم که دیگر حرفی بگویم
بر لب زد انگشت یعنی که خاموش ۹