غزل ۴۴۰ - گشتم به بحر و بر پی یار بی سیر

گشتم به بحر و بر پی یار بی سیر
تا پای سعی آبله شد ماندم از سفر ۱

بر خشک و بر گذشتم و جستم نشان وی
از وی نشان نداد نه خشکی مرا نه تر ۲

از هر که شد دچار گرفتم سراغ او
کز یار بی‌نشان چه دهد بی‌خبر خبر ۳

جانم به لب رسید و نیامد بسر مرا
کس دیده مردهٔ نرسد عمر او بسر ۴

آمد سحر بخواب من آن دزد خواب من
هم دزد را گرفتم و هم خواب را سحر ۵

گفتم ز من چه خواهی و گفتا که جان و دل
گفتم که حاضر است بیا هر دو را ببر ۶

بگرفت جان و دل ز من آن یار دلنواز
او جای خود گرفت و شدم من ز خود بدر ۷

آیم اگر بخویش دگر باره جان دهم
آن خواب را که روزی من شد در آن سحر ۸

گفتم به فیض خواب ز بیداریت بهست
اینک بخواب دیدی بیداری دگر ۹