غزل ۴۲۷ - در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید

در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید
سلطان صبر رخت به ملک عدم کشید ۱

مهرش چو جای کرد در اوراق خاطرم
بر حرفهای غیر یکایک قلم کشید ۲

دل را که بود طایر قدسی بریخت خون
شوخی نگر که تیغ بصید حرم کشید ۳

شد زنده سر که در قدم دوست خاک شد
جان مرد چون ز درگه جانان قدم کشید ۴

در بزم عشق هرکه به عیش و طرب نشست
بس جرعها ز خون جگر دم بدم کشید ۵

گرچه بسی کشید دلم از شراب عشق
از جام بود خم و سبو بحر کم کشید ۶

ز نهار فیض دست مدار از شراب عشق
تا آنزمان که بحر توانی بدم کشید ۷