غزل ۴۰۹ - هر که روی تو ندید از دو جهان هیچ ندید

هر که روی تو ندید از دو جهان هیچ ندید
هر که نشنید ز تو هیچ کلامی نشنید ۱

هر سری کو ز می عشق تو مدهوش نشد
چو شنید از ره گوش و ز ره چشم چو دید ۲

از ازل تا به ابد در دو جهان گرسنه ماند
هر که از مائده عشق طعامی نچشید ۳

تا بشام ابد از رنج خمار ایمن شد
هر که در صبح ازل ساغری از عشق چشید ۴

آب حیوان که حضر در ظلماتش میجست
بجز از عشق نبود این خبر از غیب رسید ۵

غیر عشق و غم عشق از دو جهان هیچ متاع
مردم چشم و دل اهل بصیرت نگزید ۶

هر که در بحر غم عشق فروشد چون فیض
نه بکس نی ز کسی زهد فرو شد نه خرید ۷