این متن شعری عرفانی است که بر اهمیت انتخاب یار و همراه درست تأکید دارد. شاعر توصیه میکند که تنها از خداوند به عنوان یار کمک بخواهیم و از وسوسههای دنیوی و نفسانی دوری کنیم. همچنین، بر ارزش عشق حقیقی و دوری از تعلقات مادی تأکید شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۱۵۳ - مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر
رُخَش کِنار ندارد ازو کِنار مگیر ۱
جهانْ شِکارگَهی دان زِ هر طَرَف صیدی
دَرآ چو شیر به جُز شیرِ نَر شکار مگیر ۲
هوایِ نَفْس مِهاراست و خَلْقْ چون شُتُران
به غیرِ آن شُتُرِ مَست را مِهار مگیر ۳
وجودْ جُمله غُباراست تابِشْ از مَهِ ماست
به ماهْ پُشت مَیار و رَهِ غُبار مگیر ۴
بِران زِ پیشْ جهان را که مارِ گنجِ تواست
تواَش به حُسنْ چو طاووس گیر و مار مگیر ۵
چو خَلْق بر کَفِ دَستَت نَهَنْد چون سیماب
زِ عشقْ بر کَف سیماب شو قَرار مگیر ۶
به حِسِّ دست بِدان اَرْ چه چَشمِ تو بَستهست
زِ گُلْشَنِ اَزَلی گُل بِچین و خار مگیر ۷
به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوب
نسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر ۸
کی است یوسُفِ جان؟ شاهْ شَمسِ تبریزی
به غیرِ حَضرتِ او را تو اِعْتِبار مگیر ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.