غزل ۱۱۵۳ - مه تو یار ندارد جز او تو یار مگیر

مَهِ تو یار ندارد جُز او تو یار مگیر
رُخَش کِنار ندارد ازو کِنار مگیر ۱

جهانْ شِکارگَهی دان زِ هر طَرَف صیدی
دَرآ چو شیر به جُز شیرِ نَر شکار مگیر ۲

هوایِ نَفْس مِهاراست و خَلْقْ چون شُتُران
به غیرِ آن شُتُرِ مَست را مِهار مگیر ۳

وجودْ جُمله غُباراست تابِشْ از مَهِ ماست
به ماهْ پُشت مَیار و رَهِ غُبار مگیر ۴

بِران زِ پیشْ جهان را که مارِ گنجِ تواست
تواَش به حُسنْ چو طاووس گیر و مار مگیر ۵

چو خَلْق بر کَفِ دَستَت نَهَنْد چون سیماب
زِ عشقْ بر کَف سیماب شو قَرار مگیر ۶

به حِسِّ دست بِدان اَرْ چه چَشمِ تو بَسته‌ست
زِ گُلْشَنِ اَزَلی گُل بِچین و خار مگیر ۷

به بوی آن گل بگشاد دیده یعقوب
نسیم یوسف ما را ز کرته خوار مگیر ۸

کی است یوسُفِ جان؟ شاهْ شَمسِ تبریزی
به غیرِ حَضرتِ او را تو اِعْتِبار مگیر ۹