غزل ۳۹۴ - شود شود که دلم سوی حق ربوده شود

شود شود که دلم سوی حق ربوده شود
بجذبهٔ همه اخلاق من ستوده شود ۱

شود شود که روان سوی حق روان گردد
بساق عرش دو دست امید سوده شود ۲

شود شود نفسی دیدهٔ دلم در عرش
بناز بالش برد الیقین غنوده شود ۳

شود شود که رسد بوی حق ز سوی یمن
چنانکه هوش ز سر جان ز تن ربوده شود ۴

شود شود که بجائی رسم ز رفعت قدر
که آسمان و زمینم چو دود توده شود ۵

شود شود که مصیقل شود بعلم و عمل
غبار شرک ز مرآت جان زدوده شود ۶

شود شود که عبودیتم شود خالص
بصدق بندگی اخلاصم آزموده شود ۷

شود شود که نسیمی ز کوی دوست وزد
ز روی چهرهٔ جان پرده‌ها گشوده شود ۸

شود شود که بر افتد حجاب نا سوتم
جمال شاهد لاهوتیم نموده شود ۹

شود شود که بمفتاح عشق و دست نیاز
دری ز عالم غیبم بدل گشوده شود ۱۰

شود شودکه کشم سرمهٔ ز نور یقین
بود که بینش چشم دلم فزوده شود ۱۱

شود شود که شود فیض یکنفس خاموش
بود ز عالم بالا سخن شنوده شود ۱۲