غزل ۳۷۱ - سر چو بی عشقست ننک جان بود

سر چو بی عشقست ننک جان بود
دل که بی دردست نام آن بود ۱

دل که در وی درد نبود کی دلست
جان چه سوزی نبودش کی جان بود ۲

دل ندارد جان ندارد هیچ نیست
هر کسی که بیغم جانان بود ۳

جان ندارد غیر آن کو روز و شب
آتش عشقیش اندر جان بود ۴

دل ندارد غیر آنکو همچو من
داغ عشقی در دلش پنهان بود ۵

دردها را عشق درمان میکند
گرچه درد عشق بیدرمان بود ۶

داغها را عشق مرهم می‌نهد
زانکه داغ عشق مرهم‌دان بود ۷

عشق باشد مرد را سامان و سر
خود اگرچه بیسر و سامان بود ۸

عشق اگرچه خود ندارد خان و مان
عاشقانرا عشق خان و مان بود ۹

آخر از عاشق جنون طاهر شود
دود آتش فیض چون پنهان بود ۱۰