خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عاشقانه‌ای است که در آن شاعر از عشق و دل‌بستگی به معشوق سخن می‌گوید. او از بی‌توجهی معشوق شکایت دارد و از درد دوری و ناامیدی می‌نالد. شاعر همچنین به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و آن را با خورشید و دیگر زیبایی‌ها مقایسه می‌کند.

محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

مشاهده کامل

غزل ۳۶۰ - سوی این دون گدا آنشاه کی رو میکند

سوی این دون گدا آنشاه کی رو میکند
التفاتی از سگش میخواهم او کی میکند ۱

میتوانستم کز او احوال دل گیرم ولی
گفتگو آن تند خوبا چون منی کی میکند ۲

در شب تاریک زلفش صد هزاران همچو من
گم کند گر دل یکی را جست‌وجو کی میکند ۳

از سر کویش کجا من میتوانم پا کشید
این سر سودا پرستم ترک او کی میکند ۴

مردم از غم ایمسلمانان مرا آگه کنید
با من آخر آشتی آن جنگجو کی میکند ۵

هر که خورشید رخش را دیده باشد یکنظر
دیدن غلمان و حوران آرزو کی میکند ۶

فیض در روی بتان می‌بیند آیات خدا
ور نه در وصف بتان این گفتگو کی میکند ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۳۵۹ - غمزهٔ چشم پرفنت سحر حلال میکند
گوهر بعدی:غزل ۳۶۱ - این دل سرگشته خود را جستجو کی میکند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.