غزل ۳۴۲ - در روی چه خورشید تو دیدن نگذارند

در روی چه خورشید تو دیدن نگذارند
گرد سر شمع تو پریدن نگذارند ۱

از بدر جبین تو هلالی ننمایند
گل گل شکفد زان رخ و چیدن نگذارند ۲

صد بار نظر افکنم آن سوی و مکرر
از شرم و حیای تو رسیدن نگذارند ۳

لعل تو مگر خمر بهشتست که کس را
زان باده درین نشاه چشیدن نگذارند ۴

با آب حیات است که جز خضر خط تو
کس را بحوالیش چریدن نگذارند ۵

تا تیغ زدی جان طلبی قاعدهٔ کیست
بسمل شدگانرا بطپیدن نگذارند ۶

در دام تو افتاد دل فیض و مر او را
زین سلسله تا حشر رهیدن نگذارند ۷