خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به توصیف عشق الهی و رابطه‌ی آن با انسان می‌پردازد. عشق جاودانه است و در قالب‌های مختلف ظهور می‌کند، گاه با نوازش و لطف و گاه با سوزش و قهر. این عشق هم درد است و هم درمان، و فیض و بخشش از آن سرچشمه می‌گیرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از عبارات نیاز به تفسیر و دانش ادبی دارند که معمولاً در سنین بالاتر کسب می‌شود.
غزل ۲۸۲ - همه را خود نوازد و سازد
همه را خود نوازد و سازد
گرچه از خود بکس نپردازد ۱
همه او او همه است خود با خود
جاودان نرد عشق می‌بازد ۲
کسوت نو بهر زمان پوشد
مرکب تازه دم بدم تازد ۳
گاه شاهد شود کرشمه کند
گاه با شاهدان نظر بازد ۴
که نیاز آورد بدرگه خود
گاه بر خود بخویشتن نازد ۵
گاه سوزد بقهر دلها را
گاه سازد بلطف و بنوازد ۶
هست درمان هر دلی دردی
فیض را درد عشق میسازد ۷
گرچه از خود بکس نپردازد ۱
همه او او همه است خود با خود
جاودان نرد عشق می‌بازد ۲
کسوت نو بهر زمان پوشد
مرکب تازه دم بدم تازد ۳
گاه شاهد شود کرشمه کند
گاه با شاهدان نظر بازد ۴
که نیاز آورد بدرگه خود
گاه بر خود بخویشتن نازد ۵
گاه سوزد بقهر دلها را
گاه سازد بلطف و بنوازد ۶
هست درمان هر دلی دردی
فیض را درد عشق میسازد ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۸۱ - شور عشقی گر که دلرا بر سر کار آورد
گوهر بعدی:غزل ۲۸۳ - چشم شوخ تو فتنه میسازد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
