غزل ۲۷۸ - یاد باد آنکه اثر در دل شیدا میکرد

یاد باد آنکه اثر در دل شیدا میکرد
آن نصیحت که مرا واعظ و ملا می‌کرد ۱

یاد باد آنکه مرا بود دل دانائی
عالمی کسب خرد زان دل دانا می‌کرد ۲

اختیار از کف من برد کنون معشوقی
که بدل گاه گره می‌زد و گه وا می‌کرد ۳

تاخت بر مملکت دین و دلم یکباره
آنکه صید من دل خسته تمنا می‌کرد ۴

برد از دست من امروز متاع دل و دین
رفت آن کاین دلم اندیشه فردا می‌کرد ۵

گو بیا کفر من دل شده بنگر ملا
آنکه از دفتر دینم ورقی وا می‌کرد ۶

گو بیا حالی و بر گریهٔ من فاش بخند
که پس پرده‌ام از پیش تماشا می‌کرد ۷

بسته دید از همه سو راه رهائی بر خود
دل که گاهی هوس زلف چلیپا می‌کرد ۸

ممکنم نیست ازین دام خلاصی دیگر
جاش خوش باد که از دور تماشا می‌کرد ۹

دل بیچاره چو افتاد درین ورطه نخست
روز و شب ورد «متی اخرج منها» می‌کرد ۱۰

آخرالامر بگرداب بلا تن در داد
آنکه با ترس نظر بر لب دریا می‌کرد ۱۱

بت پرستید و بر همن شد و ز نار ببست
رفت آن فیض که او دفتر دین وا میکرد ۱۲