غزل ۲۶۷ - خوش بود عدم هستی ما را که خبر کرد

خوش بود عدم هستی ما را که خبر کرد
این مایهٔ آشوب و بلا را که خبر کرد ۱

خون شد دلم از یاد سرا پردهٔ فطرت
ز آسایش جان جور و جفا را که خبر کرد ۲

این تن ز کجا راه بسر منزل جان برد
این زنده بلا مرده بلا را که خبر کرد ۳

آرامگه بی‌خبری بود بهشتی
بیداری و هشیاری ما را که خبر کرد ۴

در دایرهٔ کون بغیر از تو نگنجد
من چون بمیان آمد و ما را که خبر کرد ۵

از کشور وحدت دو جهان چون بدر آمد
تقدیر کجا بود قضا را که خبر کرد ۶

روزی که الست تو بیار است جهان را
هشیاری اصحاب بلا را که خبر کرد ۷

عشق تو بهر بی‌سر و پا راه چسان یافت
معمار خرابات فنا را که خبر کرد ۸

سودای سخن فیض چسان بر سرش افتاد
این پرده در شرم و حیا را که خبر کرد ۹