غزل ۲۶۵ - عشق آمد و عقل را بدر کرد

عشق آمد و عقل را بدر کرد
فرزند نگر چه با پدر کرد ۱

بس عیب نهفته بود در عقل
عشق آمد و جمله را هنر کرد ۲

آنها که غم تو کرد با من
کس را نتوان از آن خبر کرد ۳

گفتم که کنم بصبر چاره
کارم را چاره خود بتر کرد ۴

کی صبر کند علاج عاشق
باید سد و چارهٔ دگر کرد ۵

هر کو بغم تو شد گرفتار
از کشور عافیت سفر کرد ۶

جز نقش خیال تو نگنجد
غم را باید ز دل بدر کرد ۷

پشت فلک از غم تو خم شد
یا ناله من در او اثر کرد ۸

شرح غم عشق فیض میگفت
یاری چو نیافت مختصر کرد ۹