این متن شعری است که در آن شاعر از عشق، جدایی، و مشکلات زندگی سخن میگوید. او از یار خود گلایه میکند و از سختیهای زندگی و ناامیدیهایش مینالد. شاعر همچنین به مفاهیمی مانند عشق الهی، صبر، و پذیرش تقدیر اشاره میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از عبارات و مفاهیم نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از زندگی دارند.
غزل ۱۱۳۷ - شدهست نور محمد هزار شاخ هزار
گرفته هر دو جهان از کِنارْتا به کِنار ۱
اگر حِجاب بِدَرَّد مُحَمَّد از یک شاخ
هزار راهِب و قِسّیس بَردَرَد زُنّار ۲
تو را اگر سَرِ کاراست روزگار مَبَر
شکار شو نَفَسیّ و دَمی بگیر شکار ۳
تو را سَعادت بادا که ما زِ دَست شُدیم
زِ دست رفتنِ این بار نیست چون هر بار ۴
پَریرْ یار مرا گفت کین جهان بَلاست
بگُفتَمَش که وَلیکِن نه چون تو بیزِنهار ۵
جواب داد تو باری چرا زَنی تَشْنیع؟
که پاتْ خار نَدید و سَرَت نیافت خُمار ۶
بِگُفتَمَش که بَلی لیک هم مَگیر مرا
نِیاحَتی که کُنم وَفْق نوحه اَغْیار ۷
چو میرِخوانِ تواَم تُرْشِ بِنْهَم و شیرین
که هر کسی بِخورَد بایِ خود زِ خوانِ کِبار ۸
به سوزنی که دَهانها بِدوخْت در رَمَضان
بیا بِدوز دَهانَم که سیرَم از گُفتار ۹
ولی چو جُمله دَهانَم کدام را دوزی؟
نِیَم چو سوزن کو را بُوَد یکی سوفار ۱۰
خیارِ اُمَّتْ مُحتاجِ شَمسِ تبریزند
شِکافْت خَربُزه زین غَم چه جایِ خَیر و خیار؟ ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.