غزل ۲۳۶ - سرم ز مستی عشق تو های و هو دارد

سرم ز مستی عشق تو های و هو دارد
دل از خیال تو با خویش گفت‌وگو دارد ۱

شراب از آن ید بیضا حلال و شیرینست
طهور باد که طعم سقا همو دارد ۲

چه سان طرب بکند دل که ساقیش لب تست
چرا طلب نکند جان چو جان گلو دارد ۳

ز پای تا سر عشاق شد گلو همگی
از آنکه ساقی جان بانگ اشربوا دارد ۴

پیاله چون طلبم چونکه ساقی مستان
خمی بدست و بدست دگر سبو دارد ۵

بیار هر چه دهی میخورم ز دولت تو
فرا خور می عشقت دلم گلو دارد ۶

چه لطفهاست که آن یار می‌کند با ما
تبارک الله هی هی چه خلق و خو دارد ۷

چه رفعتست و جمال و کمال وجود و کرم
که آسمان و زمین گفت‌وگوی او دارد ۸

نظر بلاله ستان کن بداغ‌ها بنگر
گذر فکن به گلستان ببین چه بو دارد ۹

بهر طرف نگری صنعه اللهی بینی
بجان خویش نگر بین چه جست‌وجو دارد ۱۰

ازوست باده پرست آنکه را بود جانی
ز چشم ساغر پر می ز سر کدو دارد ۱۱

جواب آن غزل مولویست فیض که گفت
میان باغ گل سرخ‌ های و هو دارد ۱۲