غزل ۲۱۰ - چشم او کرد بقتلم تصریح

چشم او کرد بقتلم تصریح
نگهش کرد بعفوم تملیح ۱

سوی من کرد نگاه گرمی
که در آن بود بوصلش تلویح ۲

کرد مژگانش اشارت با لب
که بیفشان شکری با تملیح ۳

لب لعلش شکری داد بمن
نمکین شکر شیرین ملیح ۴

سخنی رفت میان من و او
باشارت به کنایت نه صریح ۵

بطمع شد دل من زان الطاف
که مگر وعده اوهست صحیح ۶

دل چو بستم بوصالش گفتا
می ندانی که بوصلیم شحیح ۷

گر نهد لب بلب فیض شود
سخنانش همه شیرین و ملیح ۸