غزل ۱۱۳۲ - چون سرکس نیستت فتنه مکن دل مبر

چون سَرِکَس نیسْتَت فِتْنه مَکُن دلْ مَبَر
چون که بِبُردی دلیْ پَرده او را مَدَر ۱

چَشمِ تو چون رَهْ زَنَد رَهْ زده را رَهْ نِما
زُلْفِ تو چون سَر کَشَد عشوه هِنْدو مَخَر ۲

عشقْ بُوَد دِلْسِتان پَروَرشِ دوستان
سَبز و شِکُفته کُند باغِ تو را چون شَجَر ۳

وَجْهُکَ وَجْهُ الْقَمَر قَلْبُکَ مِثْلُ الْحَجَر
رُوحُکَ رُوحُ الْبَقا حُسْنُکَ نُورُ الْبَصَر ۴

عشقْ خَران جُو به جُو تا لَبِ دریایِ هو
کُهنه خَران کو به کو اَسْکی بَبُجْ کِمْدَه وَرْ ۵

دشمنِ ما در هُنر شُد به مَثَلْ دُنْبِ خَر
چند بِپیمایی اَش؟ نیست فُزون کَم شُمَر ۶

اُقْسِمُ بِالعادیات اَحْلِفُ بِالْمُوریات
غَیْرُکَ یا ذَالصِّلات فی نَظَری کَالْمَدَر ۷

هر کِه به جُز عاشق است در تُرُشی لایِق است
لایِقِ حَلْوا شِکَر لایِق سِرکا کَبَر ۸

هَجْرُکَ رُوحی فِداکْ زَلْزَلَنی فی هَواکْ
کُلُّ کَریم سِواک فَهْوَ خِداعُ غَرَر ۹

عشقْ خوش و تازه رو عاشقِ او تازه تَر
شکلِ جهانْ کُهنه‌یی عاشقِ او کُهنه تَر ۱۰