غزل ۱۴۷ - مژده آمد از قدوم آنکه دل جویای اوست

مژده آمد از قدوم آنکه دل جویای اوست
جان باستقبالش آمد آنکه جان ماوای اوست ۱

مژدگانی ده قدومش را که اینک میرسد
آنکه جان مست شراب عشق روح افزای اوست ۲

اینک آمد تا که در جان و دل من جا کند
آنکه هم جان جای او پیوست هم دل جای اوست ۳

اینک آمد آنکه هر جا سرو قدی ماهروی
هر چه دارد از نکوئی جمله از بالای اوست ۴

اینک آمد آنکه جانرا مست چشم مست کرد
آنکه دلها خسته مژگان بی پروای اوست ۵

اینک آمد تا نوازد خاطر هر خستهٔ
کو دلش صفرای او در سرش سودای اوست ۶

اینک آمد تا بریزد جام می در جان و دل
آنکه در سرها خمار از ساغر و مبنای اوست ۷

اینک آمد ساقی راواق صهبای الست
آنکه هر جا مستی ازنشأه صهبای اوست ۸

در دل هر عاشقی تابی زمهر روی او
در سر هر بیدلی شوری ز استغنای اوست ۹

نالهای زار ما بر بوی گلزار ویست
داغهای سینهٔ ما سایهٔ گلهای اوست ۱۰

خیز و استقبال کن بس جان و دل درپای ریز
آنکه را جان و دل و تن منزل و ماوای اوست ۱۱

فیض خامش کن که نتوانی زوصفش دم مزن
آنچه گفتی هم کفی از موجه دریای اوست ۱۲