غزل ۱۳۷ - عشق بیچون تو یارب در دل من چون نشست

عشق بیچون تو یارب در دل من چون نشست
گوهر روحی پاکی بین چه سان در خون نشست ۱

گشت عالم را سراپا جای گنجایش نیافت
غیرصحرای دل من زان درین هامون نشست ۲

اینقدر دانم که جا کرده است در ویرانه ام
می ندانم چون درآمد از کجا و چون نشست ۳

پادشاه عشق بر ملک خرد تا دست یافت
ملک را بگرفت سرتا سر خرد بیرون نشست ۴

هر خردمندی که بوئی از می عشقش شنید
سر بصحرا داد عقل و پهلوی مجنون نشست ۵

جویها از چشم خونبارم روان شد هر طرف
هر که نزدیک من آمد لاجرم در خون نشست ۶

اشک تا سر کرد از چشمم بدورم شد محیط
تیره آه از سینه ام برخواست برگردون نشست ۷

چرخ هر چند از ترحم مهربانی بیش کرد
گرد محنت بر سر و روی دلم افزون نشست ۸

در غزل فکری نباید کرد چندان فیض را
معنی برخاست تا از خاطرش موزون نشست ۹