غزل ۱۲۳ - عاشقی در بندگیهاسر براهم کرده است

عاشقی در بندگیهاسر براهم کرده است
بی نیاز از بندگان لطف الهم کرده است ۱

تا مرا از خود رباید زرد و لاغر داردم
کهربای عشق ایزد برگ کاهم کرده است ۲

نوری ار بر جبهه ام بینی زداغ عشق دان
سینه ام گر صاف بینی اشک و آهم کرده است ۳

بر نماز و طاعتم دانی که می بندد مدام
آنکه روی خویشتن را قبله گاهم کرده است ۴

هیچ دانی کز سحاب کیست آب روی من
آنکه او بر درگه خود خاک راهم کرده است ۵

ایمنم از فتنه آخر زمان دانی که کرد
آنکه از ریب المنون خود را پناهم کرده است ۶

نیست مدح خود که میگویم ثنای ایزدست
آنکه خوار او شدن عزت پناهم کرده است ۷

پایمال سفله دارد شهرت بیجا مرا
رنجة سنگ حوادث دست جاهم کرده است ۸

فیض اگر دعوی عرفان میکند بس دور نیست
معرفت از پوست پشمی در کلاهم کرده است ۹