غزل ۱۱۲ - ما را زباغ حسن تو حسرت ثمر بس است

ما را زباغ حسن تو حسرت ثمر بس است
از قلزم غم تو محبت گهر بس است ۱

گلزار وصل نبود اگر خار غم خوش است
از کشت عمر حاصل ما اینقدر بس است ۲

دوزخ چه حاجتست چو یک آه برکشم
سوزیم پاک سوخته را یک شرر بس است ۳

میزان چه میکنیم حساب از چه میدهیم
قانون عشق و کرده ما درنظر بس است ۴

ساقی بیار باده شکستیم توبه را
آمد بهار خوردن غم این قدر بس است ۵

تا کی دریم پردهٔ ناموس زیر دلق
یکباره پرده برفکنیم از حذر بس است ۶

آسوده باش فیض که در محشرت شفیع
سودای عشق در سرو آه سحر بس است ۷