غزل ۸۵ - مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست

مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست
امید نور تجلی زحق طبق طبق است ۱

غمم ازو بود و شادمانی دل او
زیمن دوست همه درد من بیک نسق است ۲

گناه ما چو خجالت در آسمان افکند
که بارش اینهمه کرد و هنوز در عرقست ۳

سپهر نیست که دود دل عزیز انست
نشان خون دلست اینکه بر افق شفق است ۴

نهم قضای خداوند را سر تسلیم
که بنده را زکتاب خدا همین سبق است ۵

فروغ حسن تو را هست سوی حق روشن
که این صباحت آن آفتاب را فلق است ۶

جواهر و در و زیور ابر کف حوران
نثار روی ترا زآسمان طبق طبق است ۷

تو گر فرشته و حوری و گر بشری
مپوش روی که نظاره تو یاد حق است ۸

سخن تمام نگردد زیک غزل ای فیض
اگرچه گفته تو صفحه دو صدورق است ۹