غزل ۱۱۱۷ - دل ناظر جمال تو آنگاه انتظار؟

دلْ ناظِرِ جَمالِ تو آنگاه اِنْتِظار؟
جانْ مَستِ گُلْستان تو آنگاه خارْ خار؟ ۱

هر دَم زِ پَرتوِ نَظَرِ او به سویِ دل
حوری‌‌ست بر یَمین و نِگاری‌‌ست بر یَسار ۲

هر صُبح دَم که دامِ شب و روز بَردَریم
از دوستْ بوسه‌‌یی و زِ ما سَجده صد هزار ۳

امسال حَلْقه‌یی‌‌ست زِ سودایِ عاشقان
گَر نیست بازگشت دَرین عشقْ عُمرِ پار ۴

بِنْواز چَنگِ عشقْ تو به نَغْماتِ لَمْ یَزَلْ
کَزْ چَنگ‌های عشقِ تو جان است تارِ تار ۵

اَنْدَر هَوایِ عشق تو از تابشِ حَیات
بِگْرفته بیخ‌های درخت و دَهَد ثِمار ۶

غوطی بِخورْد جانْ به تَکِ بَحْر و شُد گُهَر
این بَحْر و این گُهَر زِ پِیِ لَعْلِ توست زار ۷

از نَغْمه‌های طوطیِ شِکَّرسِتانِ توست
در رَقصْ شاخِ بید و دو دَسْتَک زنان چَنار ۸

از بَعدِ ماجَرایِ صَفا صوفیانِ عشق
گیرند یِکْدِگَر را چون مَستیانْ کِنار ۹

مَستانه جانْ بُرون جَهَد از وَحْدَتِ اَلَست
چون سیلْ سویِ بَحر نه آرام و نه قَرار ۱۰

جُزوی چو تیر جَسته زِ قَبْضه‌یْ کَمانِ کُل
او را نشانه نیست به جُز کُلّ و نی گُذار ۱۱

جانی‌‌ست خوشْ بُرون شُده از صد هزار پوست
در چارْبالِشِ اَبَد او راست کار و بار ۱۲

جان‌های صادقان همه در وِیْ زَنَند چَنگ
تا بانَوا شوند از آن جانِ نامْدار ۱۳

جان‌ها گرفته دامَنَش از عشق و او چو قُطْب
بِگْرفته دامَنِ اَزَلِ مَحْضْ مَردْوار ۱۴

تبریز رو دِلا و زِ شَمسِ حَق این بِپُرس
تا بَر بُراقِ سِرِّ مَعانی شوی سَوار ۱۵