غزل ۳۷ - بررهگذر نفحهٔ یار است دل ما

بررهگذر نفحهٔ یار است دل ما
خرّم تر از ایام بهار است دل ما ۱

از غیب رسد قافلهٔ تازه بتازه
آن قافله را راهگذار است دل ما ۲

روشنتر از آئینه و آب و مه و مهر است
پاکیزه ز زنگار و غبار است دل ما ۳

خالی نبود یکنفس از حور سرشتی
پیوسته نگارش بکنار است دل ما ۴

هر دم رود از جا بهوای سر زلفی
آشفته تر از طرّه یارست دل ما ۵

یک لحظه فرارش نبود لیک همیشه
در شیوه رندی بقرار است دل ما ۶

هم صومعه هم میکده هم مسجد و هم دیر
یک معنی و بنموده هزار است دل ما ۷

غافل منگر منبع فیض است دل فیض
گستاخ مبین مسند یار است دل ما ۸