غزل ۲۲ - آنچه را از بهر من او خواست آن آید مرا

آنچه را از بهر من او خواست آن آید مرا
خواستش از راز پنهان ناگهان آید مرا ۱

سعی در تحصیل دنیا و فضولش بیهده است
در ازل قدری که روزی شد همان آید مرا ۲

سوی مشرق گر روم یا راه مغرب بسپرم
برجبینم آنچه بنوشته است آن آید مرا ۳

بر سرم گرچه نمیدانم چه خواهد آمدن
اینقدر دانم که مردن بی امان آید مرا ۴

هیچ تمهیدی نکردم بهر مهمان اجل
با وجود آنکه دانم ناگهان آید مرا ۵

زندگانی شد تلف سودی نیامد زان بکف
نیست از کس شکوه ام از خود زیان آید مرا ۶

هر که خیری میکند اضعاف آن یابد جزا
میدهم جان در رهش تا جان جان آید مرا ۷

هر که بخشد جرمی از کس بگذرند ازجرم او
میکنم من اینچنین تا آنچنان آید مرا ۸

هر که بر تن میفزاید نور جان کم میکند
میگذارم فیض تن تا نور جان آید مرا ۹