این متن شعری است که در آن شاعر از ساقی میخواهد بادهای بیاورد که غم را از دل بزداید و عشق و مستی را به ارمغان آورد. شاعر از ساقی میخواهد که بادهای بیاورد که از دل جوشیده باشد و همه را به سوی گلزار و شادی هدایت کند. همچنین، شاعر از شمس تبریز میخواهد که دولت را بپذیرد و اندک و بسیار را بیاورد.
این متن شامل مفاهیم عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۱۱۰۸ - ساقیا باده چون نار بیار
دَفْعِ غم را تو زِ اَسْرار بیار ۱
بادهیی را که زِ دل میجوشَد
زود ای ساقیِ دِلْدار بیار ۲
کافِرِ عشق بیا باده بِبین
نیست شو در می و اِقْرار بیار ۳
ساقیا دستِ همه مَستان گیر
همچُنان جانِبِ گُلْزار بیار ۴
پیشِ این شاهِدِ ما خوبان را
گَردنِ بسته زِ بُلْغار بیار ۵
مومنان را همه عُریان کردی
گِروی نیز زِ کُفّار بیار ۶
شَمسِ تبریز بگو دولت را
بِپَذیر اندک و بسیار بیار ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.