این شعر عاشقانه از عشق و اشتیاق شاعر به معشوق سخن می‌گوید. شاعر از خیال معشوق در دلش، زیبایی و جذابیت او، و تأثیر عمیق او بر روح و جان خود یاد می‌کند. او از بی‌تابی خود در عشق و ناتوانی در صبر کردن سخن می‌گوید و از لحظات زیبایی که با معشوق گذرانده، مانند صحبت‌های شیرین و اشارات او، یاد می‌کند. شاعر همچنین از معشوق می‌خواهد که از او محافظت کند و چشم بد را از او دور نگه دارد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم پیچیده‌تر ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل می‌شود.
غزل ۱۱۰۵ - ای خیالت در دل من هر سحور
می‌خُرامَد هَمچو مَهْ یک پاره نور ۱
نَقْشِ خوبَت در میانِ جانِ ما
آتش و شور اَفْکَنَد وان گَهْ چه شور ۲
آتشی کردیّ و گویی صبر کُن؟
من نَدانَم صبر کردنْ در تَنور ۳
یاد داری کآمَدی تو دوشْ مَست؟
ماه بودی؟ یا پَری؟ یا جانِ حور؟ ۴
آن سُخَن‌هایی که گفتی چون شِکَر؟
وان اشارت‌ها که می‌کردی زِ دور؟ ۵
دست بر لَب می‌زَدی یعنی که تو
از برایِ این دلِ من بَرمَشور؟ ۶
دست بر لب می‌نهی یعنی که صَبر
با لَبِ لَعْلَت کجا مانَد صَبور؟ ۷
رو به بالا می‌کُنی یعنی خدا
چَشمِ بَد را از جَمالَم دار دور ۸
ای تو پاک از نَقْش‌ها وَزْ رویِ تو
هر زمانی یوسُفی اَنْدَر صُدور ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
